یک سبد ترانه

1sabad-tarane — Thu, 04 Sep 2008 09:48:18 GMT

صبح آمد...سلام

با سلام

اونایی که دوست دارن با گروه یک سبد ترانه همراه باشن

هر روز از ساعت ۶ تا ۸ صبح رادیو تجارت موج اف ام

ردیف ۲/۱۰۷

صبح آمد سلام رو گوش کنند.

سردبیر:رضا عزتی

گوینده:سعید پور محمودی

تهیه کننده:علیرضا محمدنیا

صبح آمد سلام

اینجا آخر خط یک سبدترانه

1sabad-tarane — Wed, 30 Jan 2008 19:20:18 GMT

سلام ای غروب غریبانه ی دل سلام ای طلوع سحرگاه رفتن

سلام ای غم لحظه های جدایی خداحافظ ای شعر شب های روشن

خداحافظ ای شعر شب های روشن خداحافظ ای قصه ی عاشقانه

خداحافظ ای آبی روشن عشق خداحافظ ای عطر شعر شبانه

خداحافظ ای همنشین همیشه خداحافظ ای داغ بر دل نشسته

تو تنها نمی مانی ای مانده بی من تو را می سپارم به دلهای خسته

تو را می سپارم به مینای مهتاب تو را می سپارم به دامان دریا

اگر شب نشینم اگر شب شکسته تو را می سپارم به رویای فردا

به شب می سپارم تو را تا نسوزد به دل می سپارم تو را تا نمیرد

اگر چشمه ی واژه از غم نخشکد اگر روزگار این صدا را نگیرد

خداحافظ ای برگ و بار دل من خداحافظ ای سایه سار همیشه

اگر سبز رفتی ، اگر زرد ماندم خداحافظ ای نوبهار همیشه

یک لحظه چشم باز می کنی... بهت جاده ای که به آخر رسیده قلبت رو در سینه فشار می ده.

پایان تمام قصه های بیداری شبانه... پایان یک آواز.. و پایان ترانه!..

سخته...

خیلی سخته...

اما اولین بار نیست که تو این نقطه رو حس می کنی و توی ناباوریش می شکنی. نقطه ی آخر...

عزیزترین چیز لبخند های کوچیک تو بود تو سیاهی شب... عزیز ترین چیز برق اشک های تو بود که از یک صدا شروع می شد و تا پژواک قلبت ادامه پیدا می کرد...

عزیزترین چیز حضور تو بود...

سبزِ سبز...

مثل شکفتن حضورت تو سیاهی...

اما حالا...

به اینجا که می رسی، واژه برای یک پایانِ عزیز ، کم میاد...

به اینجا که می رسی، باید تمام بودنهای من و تو ، توی چند واژه خلاصه بشه...

چی میشه گفت ؟ چی میشه نوشت ؟

ممنون ازت به خاطر حضور دلیت ، پای تمام قرارهای دلانمون تو دل شب.

ممنون ازت که قدم به قدم ، ترانه تا ترانه ، همراهمون بودی.

ممنون به خاطر این دوستی که تا همیشه پایداره بین دلامون...حتی اگر ...!

آخر این جاده رو با تمام آرزوهای خوب برای تو رها می کنم.

تو هم باز امشب، مثل هر شب برام دعا کن...

بهار می آید چه باشیم ... چه نباشیم...

یک سبدترانه پا برجاست... به حرمت تمام با هم بودنها... حتی بدون این گروه

دوستای گلم ! از طرف سردبیر برنامه از همتون تشکر می کنم.. به خاطر تمام دلگرمی هایی که توی این سه سال بهشون دادین... به خاطر تمام چیزهایی که گفتیم و نگفتیم اما هر دو می دونیم...

به امید اینکه دوباره یه جایی ، یه وقتی ، یه طوری ، دلامون با هم پیوند بخوره و تو دریای واژه حس کنیم که قشنگ ترین حس همدلیه...

ممنون و

تو را تا همیشه خدا نگهدار باشد.

پ.ن: یک سبدترانه توسط یک گروه جدید ادامه دارد.

و کلام آخر و همیشگی اینکه :

جهــــــان مســـخر آنهــاییست کــه بــه تســــخیر عشــــق در آمــده بــاشـــند.

یاعلی

سیب و عطش

1sabad-tarane — Wed, 16 Jan 2008 15:31:53 GMT

قصه ی غریبی است کربلا که هر بار می خوانیش تازه تر و داغ خیز تر است که تنها با گوش های عطش باید شنید و با گونه های خیس و لبان ترک بسته باز گفت .

قصه ی عشق است عاشورا نامکرر و تازه و تر و شور انگیز که هربار می شنوی پنجره ای تازه به تماشای انسان - انسان آرمانی و آسمانی - می گشاید و پلک ها را به ضیافت آفاقی آبی تر می خواند این مرثیه ی حماسه گون قصه ی سیب و عطش است آمیزه ی نجابت سیب و صلابت عطش . هیچ کس نیست که فصلی از این کتاب را بخواند و همه ی فصول جان را به چهار فصل این حادثه نسپارد .

کربلا خواندنی ترین کتاب تاریخ است و باوری ترین فصل هستی انسان و شگفت ترین حادثه ای که زیر این آسمان آبی - سرخ و به شکوه اتفاق افتاده است .

کربلا عصاره ی همه ی زیبایی ها و عظمت هاست . چه می طلبیم که در کربلا نباشد ؟ عشق - ایمان - خدا - قرآن - زمین - آسمان - آیینه - آفتاب - آب - مهتاب - و ....؟

این جا که می رسی فراوانی ایمان است و بی شماری ایثار و فداکاری و شور . این جا تقدیر انسان رقم خورده است و سرنوشت خوبی ها . هر چه گم شده داریم در کربلا ساخته است و پیش از آسمان حسین ......

هرکه خدا و خوبی می خواهد از کربلا ناگزیر است . هر که زیباترین روز خدا را می خواهد عاشورای حسین رو باید ادراک کند . این نوشته ها نیز بهانه ی درک این خوبی و زیبایی است و خوب تر آن که نگاه زیبای عاشورا آشنایتان - خوب تر و زیبا ترش کند . این نگاه را چشم به راهیم ....

1sabad-tarane — Sat, 05 Jan 2008 01:41:18 GMT

شبستانه

(دلم رابرایت مینویسم)

امشب همه ستاره ها به من نگاه میکنند.

امشب همه فرشته ها برای من آوازمیخوانند.

امشب از آسمان بزرگترم و ماه میتواند روی انگشتانم بنشیند.

امشب زمین یک گهواره کوچک است ومن با تکانهای آرام آن بین ازل و ابد در

رفت وآمدم.

امشب همه پنجره ها را باز می گذارم وهمه کوچه هارا به تماشا می نشینم به این

امید که یک بار دیگر عبور ترا ببینم.

امشب دلم را برایت می نویسم.می دانم نامه ام را حتی اگر در آخرین روز حیات

زمین به دستت برسد خواهی خواند.

دست نوشته ای از عباس محمدخانی

به امید دیدارتون در وبلاگ شبستانه

http://www.shabestaane.blogfa.com

1sabad-tarane — Fri, 21 Dec 2007 13:25:18 GMT

عیــــــــد سعیــــــــد قــــــــــــربان بــر شمــــــــا مبـــــــارک .

شـب یلــداتون قشـــــنگ

1sabad-tarane — Tue, 11 Dec 2007 17:48:18 GMT

ســلام بر کهکشان نهم آسمان ولایت

یک بار دیگر عشق را با خون نوشتند

تعبیر لبخند تو را گلگون نوشتند

تا دست عشق از پیکر عاشق جدا شد

با دست لیلا قصه ی مجنون نوشتند

این کوچه ها بی تو همیشه بی قرارند

حس غریبی بین پاییز و بهارند

رفتی ولی فکری به حال کوچه ها کن

بوی تو دارند و تو را اما ندارن

بیدارم و می بینمت رویا به رویا

از پیش چشمم می روی دنیا به دنیا

با تو میان آب و اتش آشتی بود

در آتش است از رفتنت ، دریا به دریا

(دکتر افشین یداللهی)

دلم در بغض ، هر آینه می شکند . فریادهایم را در گلو ، خام ، جا می گذارم.

می نشینم رو به روی چشمانی که در پشت آئینه های روشنشان ، در پس هر شورشان ، هزار داغ خاموش ، نهفته است.

از غربت این همه فاصله ، این دور بودن ها ، این بهت و ناباوری ها، چگونه می شود مثل تــو بــاز آرام و صبور ایستاد ؟!

ایستاد و باران را انتظار کشید...

بارانی که حجاب اشک هایمان خواهد بود و درمان این همه بغض خاموش و پناه تمام هق هق های پر سوز!

باران که بیاید ، شاید بشود اندکی با خدا درد دل کرد.

(سارا فراهانی)

عشق است و آتش و خون ،داغ است و درد دوری

کی می توان نگفتن ؟کی می توان صبوری ؟

کی می توان نرفتن ؟ گیرم پری نمانده

گیرم که سوختیم و خاکستر نمانده

با دوست عشق زیباست ،با یار بی قراری

از دوست درد ماند و از یار یادگاری

گفتی از روز سحر گفتم از من مگذر

مجنون ... لیلا... رفتی بی بال و بی پر

و کلام آخر اینکه :

جهـــان مســخر آنهــاییست کــه بــه تســخیر عشــق درآمــده بــاشــند.

یاعلی

... من که غمخوار تو بودم !؟

1sabad-tarane — Wed, 28 Nov 2007 13:12:18 GMT

یک سبدحرف نگفته :

به نام آنکه می داند حال و هوای مرا

می دانم که دگر قصه ها تکرار نمی شود.

عزیز من ! من کی رهـا خواهم شد ؟! من کی او را از یاد خواهم برد ؟!

من کی فراموشی را خواهم دید ؟!

به امید فراموشی گوش به زنگ در، روزها ، آوای حرف و حدیث ستاره را برای همه بازگو می کنم.

می دانم که تمام حرف و حدیث من تکرار غم بی فردایی ست.

می دانم عزیز دل!

سال هاست خاطره ی شکسته ی یک عشق نافرجام را می کشم.

می دانم...

می دانم عزیز دل ! تمام این سالها با زورقی شکسته ، رودها را طی می کنم.

نمی دانم که چرا با او هر روزم هزار سال شد

عزیز دلم ! می دانی من به خیال خواب بهاری خوش، خوابی طولانی را خواستم.

آری من مرگ را هم صدا می خواهم.

عزیز جانم! من خسته ام از این همه سختی...

منتظرم تا شاید بی دغدغه ی باد ، باران راه خانه ام را پیدا کند

من منتظرم شاید او به کنارم آید.

نمی دانم! تا شاید دور از آوای ساحل ، دور از چشم باران ،مرگ به سراغم آید.

می دانی ؟ می دانی آشنای غریبم ؟ من حسرت به شنیدن صدای در منتظرم تا بیاید و سلامم را پاسخ گوید.

می دانم می آید.

.... می دانم می آید.

من منتظرم !

صدایی شنیده می شود...

من سلامش می کنم.

شاید او باشد

یا شاید مرگ !

نمی دانم که چرا هر روزم هزار سال شده است!!

شعر و موسیقی:

منو عاشقانه بشناس ، منو از دوباره بشناس

منو با دلی که جز تو ، چاره ای نداره بشناس

منو پر کن از بهونه ،تــازه کن مثل جــونـه

رد کن از این همه بن بست کوچه های عاشقونه

من به تو دل داده بودم قلب تو پناه من بود

تو ندونستی عزیزم عشق تو گناه من بود ؟!

منو نشــناختــی هنوزم من گل باغ تو بودم

منو از شاخه شکستی من که غمخوار تو بودم؟!

رد کن از این همه بن بست کوچه های عاشقونه

من به تو دل داده بودم قلب تو پناه من بود

ای طراوت بهاری عطش همیشه جاری

واسه من عین نیازه هرچی داری و ندای

من به تو دل داده بودم قلب تو پناه من بود

تو ندونستی عزیزم عشق تو گناه من بود ؟!

منو نشناختی هنوزم من گل باغ تو بودم

منو از شاخه شکستی من که غمخوار تو بودم؟!

دور بودنت را صبوری می کنم و نمی بینی ... دور بودنت را می شکنم و نمی شنوی !

دور بودنت را می شمارم . فاصله تا فاصله تا فاصله ... تا آن جا که چشمان ترم می بیند .

این جا به قدر نبودن یک نگاه ، یک لبخند و یک ســلام تو سرد است .

بال های تو ، به اندازه ی نبودن یک نگاه ، یک لبخند و یک سلام من سبک تر ! ...

آری .. اختلاط گرمای حضورت و سبک بال بودنت ، پروازت، ممکن نبود !

نه ! منتی نیست.

چرا که می دانم از این معرکه ، یک پرواز سبک بال از برای تو و یک اوج گرفتن نگاه در ردٌ یک پرواز ، از برای من ، بهتر است تا زنجیر بال های هردویمان!

و کلام آخر اینکه :

جهـــان مســــخر آنهــاییست کــه بــه تســـخیر عشــق در آمــده بـاشــند.

یاعلی

دل به پاییز نسپرده ایم

1sabad-tarane — Tue, 20 Nov 2007 13:15:18 GMT

می خواهم با سکوت ترانه های شبانه، تو را به عمق بودن بسپارم و تو را دوباره بنویسم . می دانم صبح هنگام خورشید گرم تر از همیشه طلوع خواهد کرد.

در سبدهای خاطرات سبز ، ترانه های همیشگی ماندن را می چینم و شبانه به تو تقدیم می کنم.

به تو که مهربان ترین مهربانهایی...

دلم همچو آسمانهای پر از ابرهای بارانی ست . ای کاش دلم امشب ببارد. شاید که بغض عشق در چشمانم بشکند.

سراپا اگر زرد و پژمرده ايم
ولى دل به پائيز نسپرده ايم
چو گلدان خالى لب پنجره
پر از خاطرات ترك خورده ايم
اگر داغ دل بود، ما ديده ايم
اگر خون دل بود، ما خورده ايم
اگر دل دليل است، آورده ايم
اگر داغ شرط است، ما برده ايم
اگر دشنه ى دشمنان، گردنيم
اگر خنجر دوستان، گرده ايم
گواهى بخواهيد، اينك گواه
همين زخم هايى كه نشمرده ايم!
دلى سر بلند و سرى سر به زير
از اين دست عمرى به سر برده ايم.
(شادروان قیصر امین پور )

آرزو کردم بمانی ...

بیایی کنار پنجره تا باران ببارد و باز شعر مسافر خاموشی خود را بشنوی .

اما دریغ که رفتن راز غریب این زندگی ست.

رفتی.

رفتی پیش از آنکه باران ببارد.!

خداحافظ

حرفی نمونده باقی جز اینکه :

جهــــان مســـخر آنهــاییست کــه بــه تســخیر عشـــق در آمــده بــاشــند.

یاعلی

به حرمت حضور تو چون تو یگانه می شوم

1sabad-tarane — Tue, 30 Oct 2007 06:15:18 GMT

گفتم سلام می خواهم دوباره بچینمت

ای میوه ی رسیده ی کامل ، ای اتفاق هر نفس افتادن

می خواهم دوباره بخوانمت

تا دوباره خواندنت را پرندگان مهاجر ترانه ی اشتیاق وطن کنند

و آسمان غروب پاییزی ؛ یک سره کهکشانی از ترانه و پرواز شود .

گفتم سلام ... گفتم سلام

آمده ام تا دوباره بخوانم. شاید سطری شگفت، ناخوانده ماند.

ســلام

آمده ام تا دوباره حفظت کنم. بخوانمت

شب ... روز ... بیداری ... رویا....

ای درس سخت نا آموختنی زیبا ؛

ســـلام

(منوچهر آتشی )

هميشه از نگاه تو با تو عبور مي کنم
از اينکه عاشق توام حس غرور مي کنم
دوباره با سلام تو تازه تازه مي شوم
با نفس ساده تو غرق ترانه مي شوم
با تو ستاره مي شوم, با تو ستاره مي شوم
با تو ستاره مي شوم ,با تو ستاره مي شوم

از سايه هاي ملتهب هميشه مي گريختم
با رفتن تو هر نفس بغض دوباره مي شوم
ناجي شام شوکران با دل عاشقم بمان
به حرمت حضور تو چون تو يگانه مي شوم

خانه به خانه ديدمت همچو فسانه ديدمت
خانه به خانه ديدمت همچو فسانه ديدمت
با تو ستاره مي شوم, با تو ستاره مي شوم
با تو ستاره مي شوم ,با تو ستاره مي شوم

دیگر نگاهم نکن دیگر برای خندیدنت دنبال نگاه من نباش.

دیگر وقت رفتن ؛ روی دلم امضا نکن که خداحافظ. دیگر هیچ مگو...!

دیگر نگاهت نمی کنم. دیگر رد خنده هایت ، طوفان دلم را آرام نمی کند.

این دل قرار است همیشه طوفانی بماند.

دیگر بی حرفی می روم. بی حرفی می روم. دیگر تمام خداحافظ هایمان تکرار کلمات "همیشه" و "هنوز" خواهد شد.

دیگر هیج نمی گویم! هیچ ...

جز اینکه :

کاش یک بار دیگر ، نگاهم کنی .

(سیده انوشه میر مجلسی)

دستامون اگر که دورن؛ دلامون که دور نمی شه

دل من جز با دل تو ؛ با دلی یه جور نمی شه

فاصله ها ... فاصله ها... اونو به من برسونید

فاصله ها... فاصله ها... درد منو نمی دونید !

خلاصه ای از یک سبد حرف نگفته :

به نام آنکه می دانم تنهایم نمی گذارد

نمی دانم! یا دل من گرفته با آسمان همیشه بارانیست .

از تو آری ... از تو باید می گذشتم تا شاید ، به آخر قصه می رسیدم .

آخر قصه ی من و تو که می دانم هیچ گاه ما نمی شود...

تو آمدی و آرزوی ماندنت بر دل ماند .

چه می خواهی ؟! چرا نمی گویی ؟! چرا اینگونه مجنون وار مرا به دنبال خود می کشی؟!

بانوی هزار قصه ی من چرا نمی گویی ؟

بگو ...

بگو تو خود خوب می دانی که من هنوز بی قرار عاشقی ام.

حرفی بزن . سخنی بگو ...

چرا این گونه خسته ام می کنی ؟!

در کدامین قصه اینگونه دل شکستن رسم عاشقیست ؟

در کدامین دادگاه جرم عاشقی، غربت است ؟!

تا به کی باید اینگونه دیوانه وار فریاد زنم ؟!

گل من !

عزیز دلم ...

کدامین قصه تو را اینگونه آشفته کرده که تو مرا در خواب نمی بینی ؟!

به کدامین حدیث عاشقی ، اینگونه گرفتار شدم ؟ به کدامین سخن نگفته بر دار شدم ؟!

عزیز دلم به کدامین گناه این گونه مجنون شدم ؟؟

دگر اشکم مرا یاری نمی کند.

هنوز هر صبح تا شام ، چسم بر قاب پنجره دوخته ام .

تا شاید بیایی یا نمی دانم .. تا شاید قاصدکی خبری از تو برایم بیاورد....

یادت می آید ؟ قاصدکی را با هم به پرواز در آوردیم تا خبر عاشقی ما را به فرشتگان آسمان بگوید ؟

آری هنوز منتظرم ...

تا قاصدکم برگردد و به او بگویم :

با رفتن تو ، او هم از کنارم رفته است و دیگر حتی سایه اش بر دیوار دلم نمانده است .

قاصدکم به او بگو :

قول می دهم فقط اگر یک بار کلام "دوستت دارم" را بشنوم ؛ دگر مرگ را عاشقانه بپذیرم و جانم را فدای کلامش کنم.

فقط بگو یک بار : باشد می آیم ... می آیم به سراغت عزیز دلم.

ای صمیمی ! ای دوست ! گاه به گاه لب پنجره ی خاطرمان می آیی.

ای قدیمی ! ای خوب ! تو مرا یاد کنی یا نکنی ؛ من به یادت هستم .

آرزویم همه سرسبزی توست.

دائم از خنده لبت لبریز ، خانه ات پر گل باد !

خداحافظ چشم های خیس بی قرار

خداحافظ انتظارهای سبز ، کنار صندلی های خالی قرار...

خداحافظ خنده های پر از واژه و گریه های بی دلیل شبانه. سکوت... نگاه... انتظار...

خداحافظ اشک های بی دلیل احساس.

تنها آمدم و تنهاتر می روم

به امید سلام

اما باز هم خداحافظ

حداحافظ تا یاد بگیری حرمت سلام و دیدار بیش از این حرف هاست

تا یاد بگیری رسم عاشق کشی هم این نیست

خداحافظ مردمک های لرزان بی حادثه .

چشم های باران زده از فراموشی ...

حالا تنها تو تمام نبودنت

حالا راحت باش!

تو دیگر همه را داری جز من .

و من هیچ کس را که ندارم هیچ ، تو را هم ندارم .

خداحافظ

(فرزانه ناظری)

فكر ميكردم تنها دوست داشتن تو كافيه ...
اما انگار اشتباه ميكردم ٬ مثل هميشه ....
حالا ٬حال و هواي ديگه اي دارم ....
انتظار ...انتظار ... انتظار .....
چقدر سخته بدوني ... آره .... يا .... نه !!!
هست .... يا .... نيست ....!!!
چقدر سخته از نگاه حرف دراري و از چشم حرف بخوني ....
اينكه .....داره ...يا ...نداره !!!!
حالا لحظه لحظه ی نفس هام نه هواي حضورتو داره نه غم رفتنتو ...
حالا !اين حال منه ...
حال مني كه به جاده ي عبورت چشم دوختمو دل دادم به زمان٬ به هر چه باداباد.....!!!
اينكه ... مياي ... يا نمياي .... همين !!!

(فرزانه ناظری)

و کلام آخر اینکه :

جهان مســـخر آنهــاییست کــه بــه تســـخیر عشـــق در آمــده بــاشــند.

یاعلی

زمین و آسمون با عشق مقدسه

1sabad-tarane — Thu, 18 Oct 2007 12:02:18 GMT

به نام خدای رهایی و زیبایی

آنجا كه ايستاده اي پوچي
وقتي حركتي را آغاز كردي معنا مي شوي!
انسان با جهت معنا مي شود بايد جهت داشت تا بود تا هست شد ...

بی تو به سامان نرسم ای سروسامان همه تو

ای به تو زنده همه من ای به تنم جان همه تو

من همه تو ، تو همه من او همه تو ، ما همه تو

هر که و هر ،کس همه تو این همه تو ، آن همه تو

من که به دریاش زده ام تا چه کنی با دل من !

تخت تو و برت تو و ساحل و طوفان همه تو

ای همه دستان ز تو و مستی مستان ز تو و

رمز میستان همه تو راز میستان همه تو

چون تو آواز تویی بلخ تو ، شیراز تویی

جاذبه ی شعر تو و جوهر عرفان همه تو

همتی ای دوست! که این دانه ز خود سر بکشد

ای همه خورشید تو و خاک تو ، باران همه تو

تا به کجایم بری ای جذبه ی خون،ذوق جنون

سلسله بر جان همه تو سلسله جنبان همه تو

دیشب وقتی دعایت می کردم از خدا برایت طلب خیر و برکت کردم تا وقتی در راهی قدم می گذاری؛ همیشه یار و یاورت باشد.

لطف او هماره با توست ، وعده هایش حقیقی اند و هنگامی که تمام توجهمان رو به او جلب می کنیم می دانی که او کاملا" ما را می بیند.

پس اگر پیمودن مسیری که در آن هستی سخت و دشوار به نظر می آید ؛ فقط به یاد بیاور که من اینجا دعایت می کنم و دیگر همه چیز دست خداست.

هر آنچه می توانی انجام بده .برای کسی که می توانی با آنچه در اختیار داری...

و هرکجا هستی! ..

(انوشه میرمجلسی)

ميخواهم اينبار صبوري كنم صبوري ...تا رويش واژه هاي ناب دوست داشتن حتي در صفر ترين مدار احساس تو !
صبوري تا تو ديگر برای حتي لحظه هاي كوچك نبودن بهانه تراشي هاي بزرگ نكني !
صبوري .... تا من تو و تو منو ما شويم !!! تا شايد لبريزشدن جام صبوريهايم !!! صبوري تا .... نميدانم... شايد تا اولين سلام .... شايد تا ....

فعلا" خــداحافظ

(فرزانه ناظری)

و کلام آخر اینکه :

جهان مسخر آنهاییست که به تسخیر عشق در آمده باشند.

یاعلی